Rozdział II

~*Sen*~

Szłam ciemnym lasem. Przede mną pojawiło się bardzo jasne światło. Wyciągnęłam rękę w stronę tego. Jest to nieznane mi miejsce. Byłam przerażona.

- Witaj w świecie umarłych Stello Wood. - powiedział nieznany mi głos.

- Kim jesteś i czego chcesz? - nie usłyszałam odpowiedzi. 

- Patrz ile straciłaś przez swoją głupotę. - w tle zaczęły pojawiać się obrazki z mojego życia. Była Ana, Luke i Leon. Ich uśmiechnięte i pełne nadziei twarze. Zaczęłam szlochać i zadawać sobie pytanie co ja najlepszego zrobiłam? 

- Gdzie ja jestem? 

- dowiesz się w swoim świecie kochana

~*Ranek*~

Obudziłam się spocona i przerażona. Zerwałam się z łóżka i natychmiast poszłam coś zjeść. W kuchni zastałam mamę.

- Cześć córeczko. Zaraz będzie gotowe śniadanie. - zajęłam miejsce przy stole. Rodzicielka podała naleśniki z polewą czekoladową. Zaczęłam konsumować. - Spakowana do szkoły?

- Czy ja naprawdę muszę tam chodzić? 

- Już to przerabiałyśmy kochanie - odparła mama, pocierając skronie 

- Ale...

- Tak, i nie zamierzam już na ten temat dyskutować - powiedziała i oparła się o blat popijając kawę - Nie mam odpowiednich kwalifikacji żeby Cie dalej uczyć. Prawda jest taka, że już dawno powinnaś chodzić do szkoły, ale z naszego miasta było dość daleko, a tata nie mógł Cię zawozić bo jego praca była w drugą stronę.

- Możesz zamówić program do nauki w domu. Czytałam o tym w internecie - dodałam szybko widząc, że mama chce coś powiedzieć - wcale nie musiałabyś mnie uczyć bo tam jest wszystko.

- A wiesz ile takie programy kosztują? - zapytała cicho mama. Nic nie odpowiedziałam - Posłuchaj mnie - przerwała krótkotrwałe milczenie - jeśli za kilka miesięcy dalej będziesz nienawidziła szkoły to pomyślimy o tym. - Uśmiechnęłam się i ucałowałam jej policzek. - a teraz szykuj się do szkoły. Zeszłam ze stołka i pobiegłam się przygotować. Po 30 minutach byłam zwarta i gotowa. Dziś rozpiera mnie energia. 

*W szkole*

Rozbiegł się dzwonek. Szybko się spakowałam.

- I jak mija drugi dzień w szkole? - z uśmiechem na twarzy zapytała Ana

- Okej - odparłam.

- Dalej nie chcesz tu chodzić?

 - nie. Nie przekonuje mnie to miejsce. - dziś mamy spędzić przerwę na lunch z Leonem, Lukiem i ich paczką. Na samą myśl ściska mnie w dołku, że spotkam grupkę zupełnie obcych mi ludzi. Spojrzałam na Anę. Była strasznie podjarana.

- Gotowa? - zapytała

- Tak - mój głos nie brzmi wcale przekonująco

- Jesteś pewna? Jak nie chcesz nie musisz

- Nie, jestem pewna - szybko rzuciłam. Dosiadłyśmy się do ich stolika. Chłopcy się z nami przywitali i przedstawili nas wszystkim, następnie wskazując poszczególne osoby mówił ich imiona. I tak nie zapamiętałam połowy. Wyciągnęłam z plecaka colę i sałatkę.

- Sałatka? Dziś podają makaron z serem.

- Stella jest weganką - powiedziała An uprzedzając moją odpowiedź. 

- Wygląda na coś więcej niż wegetarianizm. - dostrzegłam wzrok dziewczyny o długich czarnych włosach. Postanowiłam powiedzieć od razu o co chodzi.

- Zwykle jedzenie mi po prostu nie służy - wyjaśniłam

- Jak można żyć na samej zieleninie? Byłaś z tym u lekarza? 

- Catrine! Dość tych docinków. - stanowczo powiedział Leon. 

- Przepraszam - spuściła głowę i do końca lunchu nic nie powiedziała. Muszę przyznać, że są spoko. Trochę dociekliwi ale w 0porządku. Przerwa trwała dwadzieścia minut. Następna lekcja z minęła dość szybko. Szybkim krokiem udałam się do wyjścia ponieważ mam koniec lekcji. Założyłam słuchawki na uszy i znalazłam się w swoim świecie. Poczułam jak ktoś mnie klepie w ramie. Gwałtownie się odwróciłam i przed sobą ujrzałam Leona.

- I jak się podobało moje towarzystwo?

- Nawet w porządku są lecz lekko dociekliwi - uśmiechnęłam się

- Wiem. Przepraszam za Cat. Zawsze urządza przesłuchanie nowym osobą w towarzystwie. Polubisz ją.

- Może. Sorki ale się spieszę. 

- No dobra. Powtarzamy to jutro?

- Jasne - chciałam już odejść, ale zatrzymał mnie.

- A pożegnać się to co - odchylił ręce w bok i czekał aż go przytulę. Zrobiłam to.

- Nie przyzwyczajaj się - wyszczerzyłam się cwaniacko i znowu włożyłam słuchawki w uszy. Droga wydawała się nigdy nie kończyć, więc starałam się przypomnieć swój sen. Na marne. Wróciłam do domu i rzuciłam plecak w kąt i szybko wbiegłam na górę. Położyłam się na łóżku i przypominałam sobie wieczór z Leonem. Chyba zaczyna mi się podobać.

- Nie! Nie chcę znowu cierpieć - powiedziałam sama do siebie. Podeszłam do okna aby zobaczyć kto przyjechał, ale nikogo nie zauważyłam. Dostrzegłam tylko kobietę w pelerynie.

- Kiedy dasz mi spokój? - mruknęłam sama do siebie. Nagle telefon zaczął wibrować. Podniosłam go ze stolika i odczytałam treść wiadomości "śliczna jesteś maleńka. Twój kochaś też". Znowu poczułam to uczucie co wczoraj. Kim ten ktoś jest? Następne tygodnie mijały bez niepokojących zdarzeń. Często spędzałam ten czas z Leonem. Cieszyłam się na jego widok. Nawet zaprzyjaźniłam się z resztą ekipy. Lekcje też nie były takie złe jak na początku myślałam.

Rozdział I

Nie ma chyba nic gorszego, niż znajdować się w miejscu, w którym nie chciałam być. Zawsze uczyłam się w domu i to mi wystarczyło w zupełności. Wraz z An sprawdziłyśmy nasz plan lekcji. Po chwili znalazłyśmy się w sali biologicznej i zajęłyśmy miejsce pod oknem na samym końcu. Wszystkie ławki był zajęte prócz tej przed nami. Po chwili do sali wbiegło dwóch chłopaków.
- Leon i Luke znowu spóźnienie. - oburzył się nauczyciel
- Pan wybaczy - zaśmiali się i usiedli do ławki przed nami. Jeden z nich uśmiechnął się w moją stronę więc zmusiłam się i odwzajemniłam uśmiech. Miałam tylko nadzieję, że nie wyglądało to jak grymas. W torbie zaczęłam szukać książki i jak zwykle musiałam narozrabiać. Profesor odwrócił się i spojrzał na mnie a następnie na An.
- A panienki to przepraszam kim są? - zapytał lekko zdenerwowany. Podniosłam swoje cztery litery z krzesła.
- P..przepraszam. Nazywam się Stella Wood i jestem tu nowa. A to jest Ana Cage również nowa uczennica - przyjaciółka wykonała gest dłonią na przywitanie.
- Dobrze. Usiądź. Jestem Pan Willson i oby sytuacja z przed chwili się więcej nie powtórzyła. - kiwnęłam głową na znak, że zrozumiałam. Profesor znów zaczął coś pisać na tablicy. Spojrzałam w prawo i dostrzegłam chłopaka wpatrującego się we mnie. No nic. Po 40 minutach usłyszałam upragniony dzwonek na przerwę. Udałyśmy się przed szkołę i zajęłyśmy miejsca przy stoliku.
- Cześć nowe - równo skierowałyśmy wzrok na dwie postacie stojące prze nami. Byli to spóźnialscy. Spojrzałam na chłopaka po lewej. Dostrzegłam jego prześliczne niebieskie oczy. Jestem Luke a to mój przyjaciel Leon. Można się przysiąść?
- Jasne - odpowiedziała przyjaciółka.
- Skąd jesteście? - zaczął wypytywać Leon.
- Z Kanady. Czy to ważne? - zapytałam lekko wściekła.
- Może tak może nie - zaśmiał się. - dobra zwijamy. Do zobaczenia piękne - puścili oczko i poszli. Wreszcie.
- Jestem czerwona? - szybko zapytała.
- Może troszeczkę - zaczęłam się śmiać i szturchać przyjaciółkę. Widocznie któryś z nich wpadł jej w oko. Ach ta młodzieńcza miłość. Z budynku zabrzmiał dzwonek na następna lekcje. Na tej lekcji jestem w innej grupie niż Ana. Powędrowałam do sali, w której miałam lekcje. Kiedy weszłam do sali wszystkie pary oczu zwróciły się na moją osobę.
- Jak się nie mylę to pani Wood, Stella Wood - usłyszałam chichot klasy.
- Tak - lekko się zaczerwieniłam
- Proszę zająć miejsce - zaczął się rozglądać po sali - o tam - wskazał na ławkę przy oknie na samym końcu. Odetchnęłam z ulgą i zajęłam miejsce. Nauczyciel zaczął opowiadać. Znudzona patrzałam w okno i podziwiałam naturę.
- Znowu za mną - z zamyśleń wyrwał mnie znajomy głos. - mogę usiąść koło Ciebie? - kiwnęłam głową. Chłopak zabrał swoje rzeczy i przysiadł się. Reszta lekcji przebiegła spokojnie. Podeszłam do szafki i schowałam książki. Udałam się w kierunku wyjścia.
- Czekaj - sąsiad z ławki złapał mnie za ramię. Obróciłam się. - dasz się wyciągnąć gdzieś dzisiaj?
- Może - uśmiechnęłam się i zostawiłam zdezorientowanego chłopaka.
- O 19 przed szkołą - zdążył jeszcze dopowiedzieć. Droga do domu zajęła mi 20 minut. Po wejściu do środka zdjęłam buty i szybko udałam się na górę. Weszłam do mojego pokoju i wyjęłam dres z szafy i spięłam włosy. Po tej czynności położyłam się na łóżko rozmyślając o dniu w szkole. Może to nie jest aż takie złe. Da się przyzwyczaić. Mój telefon za wibrował. Podniosłam go i spojrzałam na wyświetlacz. Nieznany numer. Otworzyłam wiadomość. To co przeczytałam zmroziło mi krew w żyłach. "Wiem kim jesteś. Jeśli nie chcesz żeby to się wydało masz wykonać to co karze. A tak przy okazji ładne ciało :* Od teraz Szef". Szybko podeszłam do okna i zasłoniłam zasłony. Spojrzałam na zegarek, który wskazywał 18:30. Kurcze, na śmierć zapomniałam. Szybko podeszłam do szafy i wyszukałam zestaw na dzisiaj. Następnie poszłam do łazienki poprawić makijaż i włosy. Po chwili znalazłam się na dole.
- A Ty moja panno dokąd? - głos taty nie brzmiał za wesoło. Nie mogę opuszczać domu bo jest to dla mnie niebezpieczne.
- Na spotkanie z kolegą. Obiecuję, że nie wrócę późno - zrobiłam psie oczka. Zawszę tak go zmiękczam hah
- No dobrze. Masz być w domu najpóźniej 22 jasne?
- Jak słońce. Kocham was - w drzwiach minęłam się jeszcze z An. Nie wiem jakim cudem, ale już 10 minut później byłam pod szkołą. Leon już tam był. Spacerowaliśmy po parku
- Nie jest Ci zimno - zapytał, patrząc na moją cienką bluzkę.
- Rzadko jest mi zimno.
- Tęsknisz za swoim miastem?
- Czasami - lekko się uśmiechnęłam - Ale tutaj też jest ładnie.
- Tęsknisz pewnie za przyjaciółmi
- Niezbyt. W tym mieście co mieszkałam roiło się od fałszywości. Jedyna prawdziwą przyjaciółką to Ana. Mogę jej wszystko powiedzieć.
- Nieźle. Tu jest małe miasteczko więc łatwo znaleźć przyjaciół. - uśmiechnął się. Po chwili niezręcznej ciszy odezwałam się.
- Fajnie się z Tobą gada. - zarumieniłam się
- Jutro też się spotkamy? - zapytał niepewnie.
- Jasne - odparłam szybko.
- To super! - Leon podniósł się i podał mi rękę. Chwyciłam ją i zeskoczyłam z murka. Z daleka dostrzegłam znowu tą postać. Kobieta w czerwonej pelerynie. - Co jest? - zaczął się rozglądać.
- Nic - szybko odparłam, żeby nie zauważył tej kobiety. - Możemy już stąd iść?
- No okej. - Chłopak odprowadził mnie pod dom. Tam się przytuliliśmy na pożegnanie. Dostałam jeszcze całusa w policzek. - To do zobaczenia jutro - pomachał i zniknął za zakrętem. Weszłam do środka i od razu mama zasypała mnie pytaniami
- I jak było w szkole?
- Do dupy.
- Jak Ty się wyrażasz Stella!
- Nie ma lepszego określenia na to.
- Kochanie potrzebujesz czasu na przyzwyczajenie się. Ana już to zrobiła.
- Wszyscy gapią się na nas jak na dziwadła!
- Bo jesteście nowe. W poniedziałek będzie lepiej. - Przewróciłam oczami i poszłam na górę. Włączyłam muzykę i poszłam się wykąpać. Po tej czynności wyłączyłam ją i położyłam się do łóżka. Może mama ma rację. Zobaczymy co wydarzy się w poniedziałek. Ze zmęczenia po ciężkim dniu odpłynęłam do krainy Morfeusza.


-------------------------------------------------------
 I mamy rozdział pierwszy. Teraz mały szantażyk :)
5 komentarzy = następny rozdział :D

Bohaterowie

Stella Wood (18) - Godna zaufania dziewczyna. Uwielbia ćwiczyć na wf. Jej ulubiony sport to łyżwiarstwo figurowe. Zazwyczaj miła lecz jak trzeba pokazuje swoją złą stronę. Nie dawno wprowadziła się do miasteczka Cambridge. Ma pewną tajemnicę, którą zna tylko rodzina i przyjaciele. 

Ana Cage (18) - Wygadana i wrażliwa dziewczyna. Zawsze pomocna. Jej ulubiony przedmiot to Angielski. Ulubionym sportem jest pływanie. Wredna dla wrogów miła dla przyjaciół. Przeprowadziła się z rodziną Stelli. Wie o sekrecie swojej najlepszej przyjaciółki. 

Leon Brown (18) - Szkolny przystojniak. Chłopak nie boi się ryzyka. Lubi doświadczać nowych rzeczy. Nowym w szkole daje popalić. Nazywa to chrztem nowicjuszy. Uwielbia grać w nogę i kosza. Nie lubi arogancji, ale sam czasem taki potrafi być.

Luke Miller (18) - Przystojniak uwielbiany przez całą szkołę. Jeśli chodzi o sport to uwielbia siatkówkę i kosza. Lubi bawić się dziewczynami. Zawsze pomaga przyjacielowi chrzcić nowicjuszy. Zawsze wykazuje się odwagą. Szalony chłopak.

Tajemnicze postacie:

Wiadomo tylko, że na imię mu Max Willson. 

Nie wiadomo kim jest ta kobieta. Obserwuje dziewczyny od dwóch lat.